ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑ

                                                                             Του Δημοσθένη Συρμή

ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ κ.Ι. ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ

         

          Την περασμένη βδομάδα ο Δήμαρχος κ. Γ. Κασσιανός συγκέντρωσε τους Βορειοιθακήσιους στην αίθουσα του Σταυρού για να τους εκθέσει τα σχέδια του για τη Βόρειο Ιθάκη.

Τέσσερα μεγάλα έργα ονειρεύεται ο Δήμαρχος!

1.    Το λιμάνι των Φρικών

2.    Την ολοκλήρωση του δρόμου του Μάρμακα

3.    Την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου

4.     Την κατασκευή αεροδρομίου (προφανώς 4^ης κατηγορίας) στην Ανωγή.

Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν μάλλον ανούσια καθώς ο μεν Δήμαρχος δεν εξήγησε με λεπτομέρειες, όπως όφειλε, πως θα χρηματοδοτηθούν αυτά τα έργα, το δε ακροατήριο περί άλλα τύρβαζε.   

     Αναμφισβήτητα τα παραπάνω έργα είναι απόλυτα αναγκαία για την ανάπτυξη όχι βέβαια της Βορείου Ιθάκης αλλά ολόκληρου του νησιού.

     Το θέμα όμως είναι κατά πόσο αυτά είναι εφικτά σήμερα στις εξαιρετικά δύσκολες οικονομικές συνθήκες που διανύει η χώρα.

     Οι υποσχέσεις σήμερα πραγματοποίησης μεγαλόπνοων έργων χωρίς λεπτομερή αναφορά στο πως αυτά θα χρηματοδοτηθούν, ισοδυναμούν με κοροϊδία.

     Αντιλαμβανόμαστε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Δήμαρχος αφ΄ ενός από τη συγκεκριμένη ομάδα των εσχάτως άμεμπτων και  νομιμοφρωνούντων με τις επανειλημμένες καταγγελίες και αφ’ εταίρου από τις διάφορες υπηρεσίες του δημοσίου.

     Εκείνο όμως που δεν αντιλαμβανόμαστε είναι γιατί ενώ έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος δεν προχωρούν κάποια απολύτως απαραίτητα έργα, όπως το αποχετευτικό στο Βαθύ, (το μόνο που προχώρησε ήταν η αγορά σωλήνων από γνωστό και μη εξαιρετέο προμηθευτή) οι αφαλατώσεις, τα σκουπίδια που βρωμάνε και ζέχνουν τόσο στο Σταυρό όσο και στην Αγ. Παρασκευή, το γηροκομείο κλπ κλπ!!     

     Γι’ τα προαναφερθέντα υπάρχουν τα χρήματα. Στις 01-03-2012 τα χρηματικά διαθέσιμα του Δήμου Ιθάκης ήταν 2.395.969 Ευρώ, όμως παραμένουν στις καλένδες!!!

     Πως λοιπόν να πεισθούμε ότι πρόκειται να πραγματοποιηθούν τα εσχάτως αναφερθέντα έργα;

     Και ακόμα:

Στις 16-2-2012 ο Πάρεδρος της Κοινότητος Πλατρειθιά, ο Δημοτικός Σύμβουλος και Γραμματέας Πολιτιστικού Συλλόγου Φρικών και ο Πρόεδρος Κοινωφελούς Ομίλου Πλατρειθιά και Πρόεδρος της Δ.Ε.Π.Ο.Κ

έστειλαν επιστολή στο Δήμαρχο ζητώντας να απαντήσει εγγράφως σε φλέγοντα και επείγοντα θέματα της Βόρειας Ιθάκης.

     Ένας μήνας έχει περάσει και βέβαια απάντηση δεν υπήρξε. Και πάλι ο Δήμαρχος απαξίωσε τους παραπάνω φορείς.

Να η επιστολή για να καταλάβετε 

 Αγαπητέ κ. Δήμαρχε

Οι υπογράφοντες την παρούσα επιστολή φορείς, θα επιθυμούσαμε να ενημερωθούμε γραπτώς σε όλα τα παρακάτω επείγοντα για την Κοινότητα μας θέματα:

1. Τα ανεκτέλεστα έργα της Σ.Α.Τ.Α 2011 που δεν έγιναν στη Τοπική   Κοινότητα Πλατρειθιά , πότε θα εκτελεσθούν?

2. Στο Τεχνικό Πρόγραμμα του Πλατρειθιά του 2012 για ποιο λόγο περιλαμβάνεται πάλι η αλλαγή πορτοπαράθυρων στο κοινοτικό κτίριο αφού δεσμεύτηκε και πέρυσι το ίδιο ποσό για τον ίδιο λόγο. Επιπλέον θεωρείται πρώτη προτεραιότητα για τη κοινότητα την αλλαγή πορτοπαραθύρων?

3. Για ποιον λόγο δεν έχει γίνει η αποπληρωμή των τριών οδοκαθαριστών- μεροκαματιάρηδων  που είχαν προσληφθεί πέρυσι από Μάιο έως και τέλος Οκτωβρίου και καθάριζαν τα χωριά Φρίκες, Κιόνι, Σταυρό. Πότε σκοπεύετε να τους εξοφλήσετε?

4. Πώς σκοπεύει ο Δήμος να εξασφαλίσει το ερχόμενο καλοκαίρι την καθημερινή καθαριότητα των τουριστικών χωριών Κιονιού, Φρικών, Σταυρού?

5. Όπως είναι γνωστό οι συνεχείς κακοκαιρίες που έχουν πλήξει το νησί μας έχουν προκαλέσει σοβαρότατα προβλήματα στο Τοπικό Διαμέρισμα του Πλατρειθιά. Ζητάμε να μάθουμε  πότε και με ποια χρήματα θα αποκατασταθούν

Α) Οι καθιζήσεις και καταστροφές του οδικού δικτύου?

Β) Η παιδική χαρά Φρικών?

Γ) Ο Ξύλινος προβλήτας των Φρικών?

7. Τι πρόκειται να γίνει με τον κομμένο, κατεστραμμένο και επικίνδυνο πλωτό προβλήτα στις Φρίκες

8. Σε ποια φάση βρίσκεται η μελέτη για την κατασκευή σταθερού λιμενοβραχίονα στις Φρίκες?

9. Τι σκοπεύει να κάνει ο Δήμος σχετικά με τον καθαρισμό των χαντακιών και τη διευθέτηση των όμβριων στο Πλατρειθιά που τώρα καταλήγουν σε σπίτια?

10. Τι σκοπεύει να κάνει ο Δήμος Ιθάκης σχετικά με κλείσιμο του χαντακιού από ιδιώτη, στο δρόμο που οδηγεί στον Αρχαιολογικό χώρο και που είχε σαν συνέπεια μεγάλη κατολίσθηση?

11. Για ποιο λόγο στον φετινό προϋπολογισμό δεν διατίθεται ούτε ένα Ευρώ για την βελτίωση –ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου του Αγίου Αθανασίου?  Για ποιο λόγο τέτοια αδιαφορία , αλλά και απαξίωση?

12. Πότε θα ολοκληρωθούν οι εργασίες στο Παλαιό Δημοτικό Σχολείο Φρικών προκειμένου να στεγαστεί σε αυτό Το Πολιτιστικό Κέντρο- Βιβλιοθήκη ?

13. Τι σκοπεύετε να κάνετε για την αποκατάσταση των ζημιών του δρόμου Φρίκες-Μάρμακα?

14. Πώς σκοπεύετε να απομακρύνετε τα σκουπίδια από την παραλία «Αλυκές» Μάρμακα?

15. Τι σκοπεύετε να κάνετε για τον καθαρισμό και την αποκατάσταση των ζημιών στην παραλία Αφαλών?

16. Με τι χρήματα θα καθαριστούν οι υπόλοιπες παραλίες οι οποίες έχουν κατακλυσθεί από τόνους φερτών υλικών?

17. Πότε σκοπεύει ο Δήμος να απομακρύνει - αδειάσει  τις νταλίκες με τα σκουπίδια, που βρίσκονται φορτωμένες από τον περασμένο Οκτώβριο στην είσοδο του Σταυρού και αποτελούν δυσφήμιση?

Αναμένουμε τις απαντήσεις σας το συντομότερο δυνατό.

Διατελούμε με τιμή

Λουκάς Αναγνωστάτος - Δημοτικός Σύμβουλος και   Γραμματέας Πολιτιστικού Συλλόγου Φρικών

 Ξενοφών Διγαλέττος -  Πάρεδρος Κοινοτικού Διαμερίσματος Πλατρειθιά

Δημοσθένης  Συρμής – Πρόεδρος Κοινωφελούς Ομίλου Πλατρειθιά και Πρόεδρος της Δ.Ε.Π.Ο.Κ

     Ακούσαμε πολλές φορές το δήμαρχο να λέει πως το μέλλον του νησιού είναι ο τουρισμός.

     Τι τουρισμό όμως μπορεί να περιμένουμε με ένα αρχαιολογικό χώρο εγκαταλελειμμένο στα αιγοπρόβατα (είναι άραγε θέμα του ειδικού κατσικοπροβατικού συμβούλου;) και με ένα δρόμο προς την Αρχαιολογική περιοχή κατεστραμμένο και συρματοπλεγμένο από το γνωστό νεοτσιφλικά;

     Αναρωτήθηκε ποτέ ο Δήμαρχος πόσα χρήματα θα χαθούν από το νησί αν δεν ξανάρθουν οι φλωτίλες στις Φρίκες επειδή θα δέσουν οι μόνιμες βάρκες στο μόλο λόγω καταστροφής και μη επισκευής του ξύλινου προβλήτα;

     Ποιοι άραγε τουρίστες θα πατήσουν στις Αφάλες στα Κουρβούλια και σε άλλες παραλίες γεμάτες σκουπίδια που εναπόθεσαν οι φετινές φουρτούνες;

     Σε ποια παιδική χαρά θα παίξουν τα παιδιά τους στις Φρίκες όταν αυτή είναι εντελώς κατεστραμμένη;

ΟΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

     Και ακόμα υπάρχει γενναία οικονομική προσφορά πάνω από 20.000 € από τους Συλλόγους Ιθακησίων Μελβούρνης, Νοτίου Αφρικής και Νέας Υόρκης για την μετατροπή του πρώην σχολείου Φρικών σε πολιτιστικό κέντρο. Πως όμως θα πάρουμε αυτά τα χρήματα όταν απαιτούνται μικροεργασίες από το Δήμο ο οποίος μέχρι τώρα αδιαφορεί; 

     Όλα αυτά που προαναφέραμε δεν ξεπερνούν τα 10.000€. όμως μέχρι στιγμή μόνο υποσχέσεις έχουμε πάρει και ούτε ένα Ευρώ!

     Προχθές ήρθε ο Υφυπουργός Τουρισμού και Πολιτισμού με πρόσκληση της Αντιπεριφερειάρχου. Ήρθε, όπως δήλωσε, σαν υφυπουργός σε μια προσπάθεια να βοηθήσει τα θέματα της Ιθάκης όσο ακόμα έχει εξουσία. Ενημέρωσε προσωπικά το Δήμαρχο ο οποίος βέβαια απουσίαζε.

Κατά την άποψή μας ο Δήμαρχος αφού κόπτεται για την τουριστική ανάπτυξη του τόπου, έπρεπε να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να είναι παρών και να αναφέρει στον Υφυπουργό με λεπτομέρειες τα προβλήματα. Όμως όχι μόνο δεν ήταν παρόν αλλά κανένας από το Δήμο δεν παρουσιάσθηκε.

ΣΥΣΚΕΨΗ ΜΕ ΤΟΝ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ κ. Π. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟ

      Τι ρόλο παίζουν τελικά οι Αντιδήμαρχοι, ο πρόεδρος του Δημοτικού συμβουλίου; Είναι εκεί για να παίρνουν μόνο το μισθό; Γι’ αυτό τους εξέλεξε ο Θιακός λαός;

     Και δεν είναι δικαιολογία αυτή που αναφέρει ο/η «Ανώνυμος», σε BLOG, ότι κανείς δεν επιθυμούσε να πάει στη συνάντηση! Δεν είναι θέμα επιθυμίας (και καταλάβετε το καλά) είναι θέμα καθήκοντος είναι θέμα απόλυτης υποχρέωσης απέναντι σ’ αυτούς που σας εξέλεξαν!

     Ο Δήμος δεν μπορεί να διοικείται ούτε λειτουργεί σύμφωνα με τις επιθυμίες του καθ’ ενός, αλλά με κανονισμούς και νόμους. 

     Όταν ανέλαβε η διοίκηση Κασσιανού σεβόμενος την ετυμηγορία του Θιακού λαού δήλωσα, σε αντίθεση με άλλους, ότι πριν ασκήσω αυστηρή κριτική θα περίμενα τουλάχιστον ένα χρόνο. Ακόμα δήλωσα ότι δεν με αφορούν οι προσωπικές υποθέσεις του Δημάρχου. Με αφορά το έργο που θα κάνει ή δεν θα κάνει. Με αφορά η διαχείριση των πραγμάτων του νησιού. Με αφορά η διαχείριση των οικονομικών του Δήμου. Με αφορά η πραγμάτωση των προτεραιοτήτων.

     Και τώρα 15 μήνες μετά διαπιστώνω με λύπη ότι ο Δήμαρχος μας παραπαίει. Μόνο υποσχέσεις! Τίποτε άλλο. Κανένας πλέον δεν τον πιστεύει! 

      

Δήμαρχε, ο Βούδας έλεγε: «Οι άνθρωποι μπορεί να αμφιβάλουν για ότι λέτε αλλά θα πιστέψουν ότι κάνετε»

     Ίδωμεν……… 

ΤΟ ΚΑΠΗΛΕΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΡΕΙΘΙΑ

Οι Άγιοι Σαράντα είναι μια από τις συνοικίες του της Κοινότητας Πλατρειθιά. Πείρε το όνομα της από το εκκλησάκι των Αγ. Σαράντα που βρίσκεται εκεί.

Το εκκλησάκι είναι ιστορικό καθώς πρέπει να κτίσθηκε πριν αρκετούς αιώνες και δεν γκρεμίσθηκε από τους σεισμούς του 53 αλλά αντίθετα υπήρξε το θρησκευτικό κέντρο του Πλατρειθιά από το 1953 μέχρι το 1956 που τελείωσε η ανακατασκευή του ναού των Ταξιαρχών στον ομώνυμο λόφο.  Αγιογραφήθηκε πρόσφατα, από τον Αρχιτέκτονα και ζωγράφο Bruno Mazali.

Ακριβώς απέναντι από το εκκλησάκι βρίσκονταν ανέκαθεν το μπακαλικάκι  της συνοικίας. Το πάλαι ποτέ που δεν υπήρχε η πολυτέλεια της εποχούμενης μετακίνησης, κάθε συνοικία είχε και το, στην κυριολεξία, παντοπωλείο της.

Έτσι λοιπόν και κει ήταν πάντα, από όσο τουλάχιστον θυμάμαι, το μπακάλικο του Διγαλέτου!

Και υπάρχει ακόμα! Και δεν κατάντησε … “Mini Market”.

Αντίθετα ο Νίκος ο Δάγλας και η γυναίκα του η Ξανθή διατήρησαν το μπακαλικάκι στο παλιό παραδοσιακό στυλ. Το εμπόρευμα, παντού γύρω γύρω, ο πάγκος και ένα στρογγυλό τραπεζάκι με δυο καρέκλες.

Πήγαινες μέσα να ψωνίσεις δυο τρία πραγματάκια και σε κερνάγανε και κανένα ουζάκι. Και έτσι σιγά σιγά το μπακαλικάκι μεταμορφώθηκε σε ένα παραδοσιακό καπηλειό.

Κάθε βραδάκι ιδιαίτερα τώρα το χειμώνα, θα συναντήσεις εκεί τους Πλατρειθιώτες και όχι μόνο, θα πεις το ουζάκι σου (για τους νεοέλληνες υπάρχει και …ουίσκι ακόμα και εσπρέσσο) και βέβαια τι άλλο, θα κουβεντιάσεις τα προβλήματα του τόπου. Θα ψωνίσεις σε τιμές πολύ λογικές και ίσως να βρεις και αγνά πράγματα όπως λάδι Πλατρειθιώτικο, αυγά από … κανονικές κότες, ακόμα και σαπούνι φτιαγμένο από Πλατρειθιώτησες.

Αξίζει τον κόπο μια επίσκεψη!

Μπράβο στο Νίκο και την Ξανθή!  

 

Η ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΑΝΑΓΗΣ ΛΕΚΑΤΣΑΣ

                                                    Γράφει ο Ψυχίατρος Dr. Πάνος Συκιώτης *

ΠΑΝΟΣ ΣΥΚΙΩΤΗΣ

Το σύστημα της βασισμένης στο Μητρικό Γένος κοινωνικής οργάνωσης, το ανακάλυψε μέσα από τους μύθους και τους θεσμούς της αρχαιότητας και το όρισε σαν παλαιότερο στάδιο της οικουμενικής ιστορίας του ανθρώπου, ο I. I. Bachofen, Ελβετός νομομαθής και αρχαιογνώστης, ή όπως θα λέγαμε σήμερα λαογράφος ή εθνολόγος. Το σχετικό του έργο (ένα από τα πολλά του) παρουσιάστηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας το 1861, με τον τίτλο «Το Μητρικό Δίκαιο» (Das Mutterrecht) και με τον υπότιτλο «Έρευνα στη Γυναικοκρατία του Αρχαίου Κόσμου κατά τη θρησκευτική και νομική της φύση».
Η αξίωση αυτή του Bachofen, πως στο σύστημα τούτο βρίσκουμε ένα στάδιο της κοινωνικής ιστορίας του ανθρώπου, πρωτύτερο από το πατριαρχικό, επιβεβαιώθηκε και από τις εργασίες νεώτερων ερευνητών, εθνολόγων, συγγραφέων. Σε συνύπαρξη των δύο συστημάτων μέσα σ’ ίδιες φυλές, σαφή σημάδια δείχνουν τη Μητριαρχία παλαιότερη από την Πατριαρχία. Συχνά, πάλι, συναντιέται και σταδιακή μετάβαση από το μητριαρχικό στο πατριαρχικό σύστημα, μα πουθενά η αντίθετη πορεία.
Όταν λέμε Μητριαρχία, εννοούμε ότι σε πολλά κοινωνικά, οικονομικά, οικογενειακά και θρησκευτικά θέματα, υπάρχει ένα είδος πρωτοκαθεδρίας των γυναικών και δεν έχουμε καμιά κυριαρχία γυναικών, ανάλογη με την κυριαρχία των ανδρών στο σύστημα της Πατριαρχίας.
Η υπεροχική θέση της γυναίκας στην προπατριαρχική αρχαιότητα, βεβαιώνεται σήμερα και ερμηνεύεται από τα δεδομένα της Εθνολογίας τα οποία περιγράφουν τα μητριαρχικά στοιχεία, από την απώτερη αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Αυτά είναι τα εξής: όπως τα αναφέρει ο Παναγής Λεκατσάς στο έργο του «Η Μητριαρχία».
Η παραγωγική δραστηριότητα. Η μητρική γενεαλόγηση, που ρίχνει τα παιδιά της στο γένος της. Ο μητροτοπικός γάμος, που φέρνει τον άντρα στο σπίτι της. Η μυστηριακότητα της Αναπαραγωγής. Η υπερβατική θέση της σαν Πύλης των Δύο Κόσμων στον κύκλο του θανάτου και της ζωής. Όλα αυτά, μαζί με την ακατανίκητη δύναμη των μητρικών αισθημάτων της, την προικίζουν με περίλαμπρο κύρος και υπεροχή, που ο άντρας τα αποκτά αυτά μόνο μέσω της πατριαρχικής και δυναστικής εξουσίας. Όπως το άτομο στην παιδική του ηλικία, έτσι και ο λαοί στην παιδική ηλικία της ανθρωπότητας, χρειάζεται να χειραγωγηθούν από τη Μάνα, που γύρω της σχηματίζεται η κοινωνία. Η Μητριαρχία, είναι λοιπόν η κοινωνική οργάνωση, που εκφράζει τη χειραγώγηση του νηπιακού ακόμα αρσενικού, από τη Μάνα.
Σε καμία άλλη περίοδο της ανθρωπότητας, η Γυναίκα δεν απόκτησε τόση επιρροή και σε καμία άλλη, η ορθοφροσύνη της, το πάθος της αφοσίωσης, η αυτοθυσία της, δεν κυβερνήσανε πιο ουσιαστικά και πιο ευεργετικά τη ζωή και την πορεία του ανθρώπου.
Σε ένα Σουμεριακό κείμενο πριν το 2000 π.Χ., αναφέρεται η λέξη amargi, που σημαίνει «Γυρισμό στη Μητέρα». Στο κείμενο όμως αυτό, που περιέχεται αυτή η λέξη, αναγράφονται πολλά δεινά που επέφερε η μεταμητριαρχική, στυγνή, πατριαρχική πολιτική κοινωνία. Ίσως έτσι ο «Γυρισμός στη Μητέρα» να σημαίνει τη λύτρωση από τα δεινά, το γυρισμό του ανθρώπου στην ισοκρατία των φυλετικών θεσμών, στη σφαίρα της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και της γαλήνης, μιας νοσταλγικής εποχής, που στην κορφή της υπήρχε η δίκαιη κρίση, η προστασία και το φίλτρο της Μάνας.
Ένας γεωγραφικός χώρος που ήκμασε η Μητριαρχία, είναι τα παράλια και οι νήσοι του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Σιγά-σιγά όμως, υπάρχει προοδευτική αντικατάσταση της Μητριαρχίας από την Πατριαρχία. Σ’ αυτό συμβάλλει η αλλαγή των οικονομικών και κοινωνικών θεσμών, με την παραγωγή πρωτοστασία τώρα των ανδρών. Επίσης, επιβάλλουν την Πατριαρχία και νέα μεταναστευτικά φύλα, τα οποία είναι πατριαρχικά, σαν ομαδικά που είναι, π.χ. Αχαιοί.
Στοιχεία αυτής της μεγάλης κοινωνικής περιπέτειας, της μετάβασης δηλαδή από την Μητριαρχία στην Πατριαρχία, υπάρχουν στην Οδύσσεια. Παρ’ όλο ότι στην Οδύσσεια περιγράφεται η πατριαρχική κοινωνία των Αχαιών, εν τούτοις υπάρχει μία πληθώρα μητριαρχικών στοιχείων. Π.χ. τον πολυμήχανο ήρωα, τον Οδυσσέα, τον Βασιλιά της Ιθάκης, το κοφτερότερο στην Εποποιΐα μυαλό, τον ορμηνεύουν, τον οδηγούν και τον γλιτώνουν, πάντα, γυναίκες.
Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της Μητριαρχίας, είναι να αποφασίζουν οι γυναίκες μόνες τους, ποιον άνδρα θα παντρευτούν. Έτσι και η Πηνελόπη, στο τέλος, αποφασίζει μόνη της να διαλέξει για άντρα της έναν από τους μνηστήρες. Όταν πρωτοπαντρεύεται, από τον πατέρα της, στη Λακεδαίμονα, παντρεύεται μετά από αγώνα δρόμου των μνηστήρων της, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Οδυσσέας, ο οποίος και κέρδισε. Τώρα που αποφασίζει πάλι να ξαναπαντρευτεί, θα παντρευτεί πάλι με αγώνα. Αυτή όμως η απόφαση, είναι αντίθετη με τον Οδυσσειακό πατριαρχικό χαρακτήρα της, έτσι ο ποιητής παρουσιάζει τη θεά Αθηνά να της βάζει αυτήν την απόφαση.
Αθλοθετώντας έτσι τον εαυτό της, η Πατριαρχική Πηνελόπη, σταματά να υφαίνει στον αργαλειό της τα σάβανα του Λαέρτη και ετοιμάζεται για τον αγώνα, αγέρωχη και κυριαρχική, περιντυμένη το ξεχασμένο μητριαρχικό της μεγαλείο. (Παναγής Λεκατσάς – Μητριαρχία).
Ο αγώνας των μνηστήρων για το γάμο της Βασίλισσας, είναι και αγώνας για το αξίωμα του Βασιλιά, γιατί πηγή της βασιλείας και φορέας της διαδοχής, είναι κατά τη μητριαρχική τάξη, η γυναίκα. Όταν ο Οδυσσέας, στον αγώνα, παίρνει το τόξο και νικάει, ξαναφανερώνεται σαν ο παλιός Βασιλιάς και έτσι ο αγώνας των μνηστήρων γίνεται κατά τα παλαιότερα έθιμα, μεταξύ των μνηστήρων και του Βασιλιά.
Ο κανόνας της προϊστορικής Ελληνικής βασιλείας, είναι ότι φορέας της είναι η Βασίλισσα, που μεταδίδει την άσκησή της στον άντρα της και διάδοχος είναι η βασιλοκόρη, που μεταδίδει την άσκησή της στον άντρα της κι αυτή, έτσι που η βασιλεία να κατεβαίνει σταθερά, από τον πεθερό στον γαμπρό του. Τον κανόνα αυτόν τον ανακάλυψε ο Frager και τον ανέλυσε αρκετά ο Thomson. Είναι εξελιγμένος τύπος του κανόνα της καθαρής μητριαρχικής διαδοχής, από μάνα σε κόρη. Έτσι και οι επικοί ήρωες, δεν βασιλεύουν στον τόπο του πατέρα τους, μα του πεθερού τους. Αν η Οδύσσεια δεν αναφέρει πουθενά πώς πήρε τη βασιλεία ο Οδυσσέας με το γάμο του, είναι λόγω του πατριαρχικού πνεύματος της Οδύσσειας, που ανασυνθέτει την αρχαία ύλη. Η Πηνελόπη πρέπει να στηθεί από τον Όμηρο στο βάθρο της πατριαρχικής ηθικής, σαν πρότυπο της πατριαρχικής γυναίκας, της αφοσιωμένης ή υποτακτικής. Βρισκόμαστε με την Οδύσσεια στην εποχή κατά την οποίαν η παλαιότερη μητριαρχική παράδοση, συγκρούεται με τη νεότερη πατριαρχική τάξη. Στον μητροτοπικό γάμο της Μητριαρχίας, ο άντρας έρχεται στο γένος της γυναίκας του και γίνεται στοιχείο της εργατικής και πολεμικής δύναμής του. Στον διάδοχο πατροτοπικό γάμο της Πατριαρχίας, ο άντρας, παίρνοντας τη γυναίκα στο σπίτι του, στερεί το γένος της από τη δούλεψή του και την ξεπληρώνει με κινητά (ζώα, μέταλλα και άλλα αγαθά), που η Εποποιΐα γνωρίζει με το όνομα Έδνα.
Υπάρχουν πολλά στοιχεία, που συνηγορούν στην εξάρτηση της βασιλείας του Οδυσσέα από την γυναικεία γραμμή της μητριαρχικής βασιλείας. Σταθερή προστάτισσα του Οδυσσέα και των δικών του, είναι η θέα Αθηνά. Βασιλική όμως λατρεία της θεάς Αθηνάς, σημαίνει ότι η βασιλεία έχει γυναικεία καταγωγή και γυναικεία γραμμή, κατά την Μητριαρχική παράδοση.
Με το έργο του Παναγή Λεκατσά, ήρθα σε επαφή εδώ και μερικά χρόνια, ένεκα της ασχολίας μου με την ψυχανάλυση της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας. Με εντυπωσίασαν ιδιαίτερα τα βιβλία του, «Η Ψυχή», «Έρως», «Διόνυσος», «Η Μητριαρχία», «Φαιακία».
Διαβάζοντας της Μητριαρχία, της οποίας ο πλήρης τίτλος είναι «Η Μητριαρχία και η σύγκρουσή της με την Ελληνική Πατριαρχία» και τη Φαιακία, «Μητριαρχικά στοιχεία και Μυητικές Αφετηρίες στην Οδύσσεια», ένιωσα ορισμένα περίεργα συναισθήματα, ωσάν τα περιεχόμενα αυτών των βιβλίων, να μου ξυπνούσαν αρχετυπικές εικόνες, απωθημένες μέσα τα βάθη της ασυνείδητης συλλογικής ψυχής. Και φαντάστηκα,  ότι εφ’ όσον ο συγγραφέας μεταδίδει στον αναγνώστη μηνύματα της συλλογικής ψυχής, μέσα από τα έργα του, είναι φυσικό, τα ίδια αρχέτυπα στοιχεία, να κυριαρχούν στην προσωπικότητα του δημιουργού. Σύμφωνα με τον Γιούνγκ, αυτή η ψυχική δομή, τα αρχέτυπα, συμβολίζει την Μητέρα, η οποία είναι η φόρμα μέσα στην οποία ρέουν όλες οι εμπειρίες.
Αλλά και στη θεογονία του Ησίοδου, η αρχέγονη Μητέρα, εκπροσωπείται από την πρώτη θεϊκή μορφή, τη Γαία. Έτσι και στη ζωή του νεογέννητου παιδιού, η πρώτη μορφή που το φροντίζει είναι η Μητέρα και από τη σχέση του με την Μητέρα, κυρίως ο άνθρωπος διαμορφώνει την προσωπικότητά του και τη δημιουργικότητά του.
Με αυτά τα δεδομένα σαν κίνητρο, προσπάθησα να εξερευνήσω, όσο ήταν δυνατον, ορισμένα ψυχολογικά στοιχεία της προσωπικότητας του Παναγή Λεκατσά και να τα συνδέσω με το δημιουργικό ταλέντο του λογοτέχνη και λαογράφου.
Βέβαια, για τις ανάγκες της σημερινής εκδήλωσης, δεν θα αναφερθούμε σε λεπτομέρειες, ένεκα περιορισμένου χρόνου. Υπάρχει όμως η πρόθεση εκ μέρους της Εταιρείας Προβολής της Οδυσσειακής Κληρονομιάς, να ολοκληρώσουμε τη βιογραφία του Παναγή Λεκατσά, με τη σύμφωνη γνώμη της οικογένειάς του, η οποία και μας παρέθεσε πρόθυμα το υλικό γύρω από τη ζωή και τον χαρακτήρα του, καθώς και τις σχέσεις του με τα άμεσα συγγενικά του πρόσωπα.
Ο Παναγής Λεκατσάς γεννήθηκε στα Καλύβια Σταυρού Ιθάκης στις 15 Αυγούστου του 1911, την ημέρα της εορτής της Παναγίας, γι’ αυτό πήρε το όνομα Παναγής. Ήταν το πρώτο παιδί των γονέων του. Ακολούθησαν άλλα τέσσερα.
Ο πατέρας του, Γεώργιος Λεκατσάς, ήταν άνθρωπος εργατικός. Έφυγε μετανάστης στην Αυστραλία και εγύρισε μετά από μερικά χρόνια με αρκετά χρήματα. Η μητέρα του, Μαριγώ Λεκατσά το γένος Λεκατσά, πέθανε το 1988 σε ηλικία 93 ετών. Με τον Παναγή, που ήταν ο πρωτότοκος γιος, είχε ιδιαίτερη συναισθηματική σχέση και ήταν αυτή που τον παρότρυνε να σπουδάσει.
Άλλα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στις πνευματικές ενασχολήσεις του Παναγή, ήταν κάποιος αδελφός του πατέρα του, ο οποίος είχε τελειώσει το σχολαρχείο και με τα βιβλία του οποίου, ησχολείτο ο Παναγής από μικρός.
Επίσης, υπήρχε και κάποιος άλλος συγγενής, ο Γεράσιμος Λεκατσάς, εξάδελφος της μητέρας του, που ήταν Γυμνασιάρχης και έλεγε ότι «το παιδί είναι καλός μαθητής και πρέπει να σπουδάσει».
Υπήρχε, λοιπόν, γύρω από τον Παναγή, ένα περιβάλλον συναισθηματικά ζεστό και αρκετά πνευματικό, που τον ωθούσε προς τα γράμματα και του έδωσε τις πρώτες παροτρύνσεις, για να αναπτύξει το μετέπειτα δημιουργικό του ταλέντο.
Εκείνο όμως το οποίο σημάδεψε τη ζωή του Παναγή, ήταν η ιδιαίτερη συναισθηματική σχέση που είχε με τη μητέρα του. Γι’ αυτήν, ήταν από μικρός, ο εκλεκτός, ο αγαπημένος γιος, αυτός ο οποίος θα πραγματοποιούσε όλα τα όνειρα και τις προσδοκίες της οικογένειας και ιδιαίτερα της μητέρας του.
Η Μαριγώ Λεκατσά, ήταν μία γυναίκα με πολύ ισχυρή προσωπικότητα. Ήταν αυταρχική, απαιτούσε πάντα και το κατόρθωνε, να επιβάλλει τη γνώμη της, δεν δεχόταν αντιρρήσεις, αυτή ήταν ο πραγματικός αρχηγός της οικογένειας. Συγχρόνως όμως ήταν αξιοπρεπής και φιλάνθρωπος, μία πραγματική κυρία εκείνης της εποχής.
Παρακολουθούσε συνεχώς τις επιτυχίες του γιου της και είχε πάντα λόγο και γνώμη πάνω στις αποφάσεις του.
Ο Παναγής παντρεύτηκε δύο φορές. Την πρώτη φορά την κόρη του Δημητριάδη, Δημάρχου Αθηνών, η οποία είχε μια αναπηρία στο πόδι. Η μητέρα του δεν συμφωνούσε σε αυτόν τον γάμο, λόγω της αναπηρίας της νύφης. Το ζευγάρι εχώρισε. Εν συνεχεία, ο Παναγής παντρεύτηκε τη Εύα Βλάμη, η οποία ήταν καθηγήτρια πιάνου και συγγραφέας. Με τον γάμο αυτόν ήταν σύμφωνη η μητέρα του. Ο Παναγής Λεκατσάς ήταν ένας ωραίος άνδρας, με πολλές θαυμάστριες από το ωραίο φύλο. Παρ’ όλα αυτά, ήταν πιστός στις γυναίκες του. Προφανώς τις έβλεπε σαν υποκατάστατο της μεγάλης του αγάπης, της μητέρας του. Έτσι μένοντας πιστός στις γυναίκες του, έμενε πιστός στην μητέρα του.
Η Εύα Βλάμη πήρε τη θέση της μητέρας του, τον προστάτευε και του φερότανε σαν μικρό παιδί. Ο Παναγής ήταν εύθικτος, παρεξηγείτο εύκολα και έκοβε τις κοινωνικές επαφές. Αυτό του δημιούργησε αρκετά προβλήματα και στις επαγγελματικές του ασχολίες.
Ύστερα από αυτά που είπαμε για τον Παναγή Λεκατσά, εκείνο το οποίο μας εντυπωσιάζει γύρω από την συναισθηματική του συγκρότηση, είναι, ότι έχει ένα έντονο οιδιπόδειο σύμπλεγμα με τη μητέρα του, το οποίο διατηρείται μέχρι τον θάνατό του.
Αυτή η ιδιαίτερη σχέση κατά την ψυχοδιανοητική εξέλιξη του παιδιού, από την ηλικία 3-6 ετών, είναι μία σχέση η οποία καθορίζει την μετέπειτα ζωή του ανθρώπου. Πολλοί πνευματικοί άνθρωποι, δημιουργοί, ποιητές, καλλιτέχνες, χαρακτηρίζονται στο ιστορικό τους, από την ύπαρξη ενός έντονου οιδιπόδειου συμπλέγματος. Αυτό είναι και η γενεσιουργός αιτία του ταλέντου τους, σύμφωνα με τη θεωρία του Φρόϊντ.
Ένας άλλος ψυχαναλυτής, ο Γιούνγκ, μιλάει για τη θηλυκή ψυχή, η οποία υπάρχει παράλληλα με την αρσενική ψυχή, μέσα σε κάθε άνδρα και είναι υπεύθυνη για τα πνευματικά και δημιουργικά έργα. Αυτή η θηλυκή ψυχή, η άνιμα, όπως την απεκάλεσε ο Γιούνγκ, με τη μορφή της μητρικής εικόνας μεταβιβάζεται στη σύζυγο. Και ο άνδρας μόλις παντρεύεται, είτε γίνεται παιδιαρώδης, συναισθηματικός, εξηρτημένος και δουλοπρεπής προς τη γυναίκα, είτε θηριώδης, τυραννικός, υπερευαίσθητος, σκεπτόμενος πάντοτε το γόητρο της ανώτερης ανδρικότητάς του. Αυτό το τελευταίο είναι το αντίστροφο του πρώτου. Η εξασφάλιση εναντίον του ασυνειδήτου, το οποίο αντιπροσωπεύει τη σημασία που είχε η μητέρα του γι’ αυτόν, δεν αντικαταστάθηκε από κάτι άλλο στη διαπαιδαγώγηση του σύγχρονου άνδρα. Ασυνείδητα, επομένως, το ιδεώδες του για το γάμο, είναι να αναλάβει η σύζυγός του, το μαγικό ρόλο της μητέρας. Κάτω από τον μανδύα του ιδανικά αποκλειστικού γάμου, αναζητά ο άνδρας στην πραγματικότητα, την μητρική προστασία και έτσι ενεργεί προς όφελος των κτητικών ενστίκτων της συζύγου του.
Ο Παναγής Λεκατσάς δεν ήθελε να κάνει παιδιά. Έλεγε ότι δεν θέλει παιδιά γιατί φοβάται ότι αυτά μπορεί να μην βγουν αντάξιά του. Βέβαια πίσω από αυτή την αστεία δικαιολογία, ενός ανθρώπου με το πνευματικό κύρος του Παναγή, βλέπει ο ειδικός το μικρό παιδί, που θέλει να είναι το αγαπημένο κατ’ αποκλειστικότητα της μητέρας του, ή της συζύγου-μητέρας και το άγχος του, μήπως η γέννηση ενός άλλου παιδιού πάρει τη θέση του.
Αυτό λοιπόν το συναισθηματικό δέσιμο του Παναγή Λεκατσά με τη μητέρα του και την Εύα Βλάμη, συνεχίζεται μέχρι το θάνατό του.
Η μητέρα του, αντέδρασε ψύχραιμα στον θάνατο του Παναγή, από τότε όμως δεν ξαναπήγε στην Αθήνα. Ούτε ανεφέρετο σε αυτόν. Ο θάνατος διέκοψε ένα δεσμό, μόνο φαινομενικά.
Ο Παναγής Λεκατσάς υμνεί τη μητέρα του, τη σύζυγό του και γενικά τις γυναίκες, μέσα από τα δύο έργα του, «Μητριαρχία» και «Φαιακία», γιατί στη γυναίκα-μητέρα και στην άνιμά του, οφείλει τη μεγαλοφυΐα του.
Τα ίδια μητριαρχικά στοιχεία, υπάρχουν και στη δική μας τη ψυχή, γι’ αυτό κι εμείς οι Θιακοί, διακρινόμαστε για την φιλοπατρία μας, την πίστη στην οικογένεια και στους κοινωνικούς θεσμούς, στην παράδοση, στην ιστορία και στη θρησκεία.
Αυτά τα στοιχεία, είναι μέσα στα αρχέτυπά μας, είναι τα ίδια που καθοδηγούσαν τον Οδυσσέα στα ταξίδια του, είναι τα ίδια που ανέδειξαν τον Παναγή Λεκατσά σαν μία κορυφαία προσωπικότητα των γραμμάτων της Νεώτερης Ελλάδος.
Ας έρθουμε σε επαφή με αυτά τα αρχέτυπα και είναι βέβαιον ότι η σημερινή Ιθάκη, θα δει καλύτερες ημέρες και θα πάρει μέσα στη σημερινή παγκοσμιοποίηση τη θέση που της αξίζει.

* Ο Dr. Πάνος Συκιώτης Md, Phd είναι: Νευρολόγος, Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής
Πρόεδρος Εταιρείας Αναλυτικής Εκπαίδευσης Προσωπικότητας.
Μέλος της American Psychological Society.(APS)

http://sykiotis.blogspot.com

Υψηλών Αλωνίων 14
26441 ΠΑΤΡΑ
Τηλ.+30 6944977292 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΗ ΛΕΚΑΤΣΑ

Πριν πολλά χρόνια βρέθηκα στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (ΝΥU) για ένα σεμινάριο. Κάποια στιγμή να συζητώντας με κάποιο Αμερικάνο καθηγητή του είπα ότι η καταγωγή μου είναι από την Ιθάκη. Ε λοιπόν ο άνθρωπος αυτός χωρίς να έχει καμία σχέση, γνώριζε πολύ καλά την Ιθάκη.

Γνώριζε βέβαια την ιστορία της αλλά γνώριζε και τον Παναγή Λεκατσά. Είχε μάλιστα στη βιβλιοθήκη του μερικά από τα βιβλία του εθνολόγου και φιλόσοφου συμπατριώτη μας.

          Ποιος είναι όμως ο Παναγής Λεκατσάς; Ας δούμε ένα σύντομο βιογραφικό:

Ο Παναγής Λεκατσάς γεννήθηκε στα Καλύβια.

Ήταν γιος του Γεωργίου και της Μαριγώς.

Η οικογένεια του ήταν φτωχή και πολύτεκνη. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για τα γράμματα, ειδικότερα για την αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή ιστορία.

Από το 1920 και για δύο χρόνια έζησε στην Αυστραλία, όπου είχε συγγενείς. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα φοίτησε στο Γυμνάσιο της Λευκάδας, ολοκλήρωσε τα γυμνασιακά μαθήματα στην Κέρκυρα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου δεν αποφοίτησε αν και έφτασε ως τις πτυχιακές εξετάσεις.

Το 1933 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο «Συμβολή στη διαλεκτική ιστορία της φιλοσοφίας» και δύο χρόνια μετά η πρώτη και μοναδική ποιητική συλλογή του «Απολλώνια».

Πραγματοποίησε εθνολογικές, κοινωνιολογικές, λαογραφικές, θεατρολογικές, φιλοσοφικές και θρησκειολογικές μελέτες, ενώ ασχολήθηκε με τη μετάφραση, κυρίως αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων.

 Από το 1936 ως το 1943 συνεργάστηκε με το περιοδικό «Νέα Εστία». Συνεργάστηκε επίσης με τα «Νεοελληνικά Γράμματα» (1938-1940), τον «Ανταίο» που είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 1945 με αρχισυντάκτη τον οικονομολόγο και νομικό Δημήτρη Μπάτση  (τουφεκίστηκε το 1952 μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη) και διευθυντή έως το 1947 τον καθηγητή φιλοσοφίας Χαράλαμπο Θεοδωρίδη, την «Καινούργια Εποχή», την «Επιθεώρηση Τέχνης», το «Θέατρο» (1961-1966) Επίσης συνεργάστηκε στις συλλογικές εκδόσεις «Λεξικό Κοινωνικών Επιστημών» (1958), «Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς» (1963) και «Νεοελληνική Εγκυκλοπαίδεια Χάρη-Πάτση» (1964).

Το 1939 παντρεύτηκε την πιανίστα Δήμητρα Δημητριάδη, από την οποία χώρισε το 1947 και το 1961 παντρεύτηκε τη συγγραφέα Εύα Βλάμη.

Στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου, προσχώρησε στην Αριστερά και αγωνίστηκε μέσα από τις τάξεις της, συγγράφοντας στην εφημερίδα του Ε.Α.Μ. «Ελεύθερη Ελλάδα», τον «Ρίζο της Δευτέρας» και την «Μάχη», δράση που του κόστισε μια σειρά από διώξεις, και φυλάκιση, από την «εθνικόφρονα» δεξιά.  

Πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1970 στην Αθήνα από εγκεφαλική θρόμβωση.

Για όλη αυτή την πνευματική του δράση, ο Παναγής Λεκατσάς τιμάται ιδιαίτερα από την Παγκόσμια διανόηση.

Μόνο εμείς εδώ στο Θιάκι δεν έχουμε κάνει τίποτα για να τιμήσουμε τον πνευματικό αυτόν ήρωα του νησιού μας.

Το σπίτι που γεννήθηκε στα Καλύβια φιλοξενεί … τομάρια αιγοπροβάτων. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν έχει κάνει ΤΙΠΟΤΑ όλα αυτά τα χρόνια για να μετατραπεί το σπίτι αυτό τουλάχιστον σε Μουσείο παρ’ όλο που η οικογένεια του το έχει ήδη δωρίσει για το σκοπό αυτό. Κάποιες προσπάθειες στο παρελθόν κυρίως από τον Σπύρο Αρσένη δεν ευοδώθηκαν.

Έτσι το σπίτι εξακολουθεί να σταλίζει γίδια! 

Μόνο η επιγραφή που είχε αναρτηθεί επί Δημαρχίας Σ. Αρσένη έχει μείνει, θλιβερό δείγμα της εγκατάλειψης του πολιτισμού από τους κατοπινούς που μάλιστα τώρα κόπτονται και αγανακτούν για τη δημοσιότητα του συμβούλου τσομπάνη και …όχι των πολιτιστικών αξιών!!!!!  

Δείτε λοιπόν πως αυτοί που τώρα αγανακτούν,… αξιοποίησαν, όλα αυτά τα χρόνια, το σπίτι που γεννήθηκε ο διανοητής Παναγής Λεκατσάς στον οποίο βέβαια δεν παραλείπουν να αναφερθούν…..

 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ Π. ΛΕΚΑΤΣΑ

Είναι σίγουρα ντροπή.

Ελπίζουμε ο … επί των γιδοπροβάτων σύμβουλος που πρόκειται να προσληφθεί στο Δήμο να πείσει το Δήμαρχο ότι τα γίδια δεν συμβαδίζουν με τη φιλοσοφία και ότι πρέπει να απομακρυνθούν από το σπίτι του Παναγή Λεκατσά, ώστε κάποια στιγμή, με λίγα χρήματα,  να μετατραπεί σε Μουσείο. 

Συμφωνούμε απόλυτα με τα μεγάλα έργα που θέλει να πραγματοποιήσει ο Δήμαρχος. ( αν και μέχρι τώρα πολύ λίγα πράγματα έχουμε δει).  Ωστόσο ο πολιτισμός δεν μπορεί να αγνοείται.

Δεν διαφωνούμε να περιορισθούν τα αιγοπρόβατα στους κατάλληλους χώρους γιατί ουκ ολίγες φορές κόντεψε να γίνει ατύχημα με τα αδέσποτα γίδια μέσα στη μέση του δρόμου.

Όμως το νησί μας δεν πρέπει να προβάλλεται στη δημοσιότητα με τις τσομπανογιδοπροβατικές ιδιαιτερότητες του Δήμαρχου.

Καλό θα ήταν να προβάλλεται για την αξιοποίηση του Οδυσσειακού μύθου, ή ακόμα για τη δημιουργία μουσείων και πολιτιστικών κέντρων, που αναδεικνύουν τον πολιτισμό μας!           

ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ

ΑΝΩΓΗ! ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

 Τα «Κούλουμα» είναι η γιορτή της Καθαρής Δευτέρας, δηλαδή της έναρξης της Τεσσαρακοστής. Λέγεται ότι άγει την καταγωγή της από το Βυζάντιο πιθανόν όμως και από τις ειδωλολατρικές γιορτές της αρχαίας Αθήνας. Τα   κούλουμα είναι γιορτή υπαίθρια …εφ’ όσον βέβαια το επιτρέψει ο καιρός. Καταναλώνονται νηστίσιμα φαγητά, λαγάνα (άζυμος άρτος) και πολύ κρασί!!! Και βέβαια το γλέντι ανάβει με χορούς και τραγούδια. 

ΑΝΩΗ ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 2012

ΑΝΩΗ ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ: Η ΒΡΟΧΗ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ

 Στο Θιάκι τα τελευταία χρόνια έχει καθιερωθεί, τα Κούλουμα να γιορτάζονται στην Ανωή. Έτσι λοιπόν και φέτος σήμερα Καθαρή Δευτέρα στην αίθουσα της Ανοής ο τοπικός όμιλος έστησε τρικούβερτο γλέντι με DJ τον αγαπητό Παναγή!  Ο καιρός απαίσιος!! Έβρεχε συνέχεια και μάλιστα όταν αποχωρήσαμε, κατά τις 3 το απόγευμα, έριχνε νιφάδες.

ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΓΕΥΣΤΙΚΑ ΝΗΣΤΙΣΙΜΑ ΕΔΕΣΜΑΤΑ

 Παρ’ όλα αυτά, πολλοί ήταν εκείνοι που αποτόλμησαν την έξοδο και ήρθαν στην Ανωή! 

Και αποζημιώθηκαν από τα νοστιμότατα εδέσματα των κυριών του χωριού. 

Πρωτεργάτες οι ακούραστοι, πρώην Δήμαρχος, Γιώργος Βασιλόπουλος, και βέβαια ο Δημήτρης Πρίντζος. 

ΟΙ ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΕΣ

 Μπράβο και του χρόνου με καλύτερο καιρό!!! 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ - ΠΟΠΗ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ-ΕΛΕΝΗ-ΕΥΓΕΝΙΟΣ

  

ΚΑΙ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΠΕΡΑΧΩΡΙ! 

Δεξιά και αριστερά μερικοί από τους συνδαιτυμόνες με φόντο το Δημήτρη