Follow by Email

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 40 ΣΑΣ ΖΗΤΩ ΣΥΓΝΩΜΗ 

 

          Το άρθρο αυτό το έγραψα πέρυσι την ίδια ακριβώς μέρα.
          Από τότε όλα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Νέοι αβάσταχτοι φόροι νέες αυθαίρετες αποφάσεις, νέα εξαναγκαστικά μέτρα με κατασχέσεις και φυλακίσεις ανυποψίαστων και εξαθλιωμένων πολιτών.
          Τα συνεργαζόμενα ΜΜΕ οι νέοι Γκέμπελς της ενημέρωσης, προσπαθούν να μας πείσουν πως οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους μεγαλοτραπεζίτες, θέλουν το καλό μας, θέλουν να μας εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον!!!!!!
          Το ίδιο δεν έκανε για να πείσει τους λαούς της Ευρώπης να παραδοθούν στο 3ο Ράιχ, ο Γιόζεφ Γκέμπελς το 1939.
          Πώς επαναλαμβάνονται οι εποχές!!!  Σήμερα μάλιστα χρησιμοποιούν πολύ ισχυρότερα όπλα, αυτά της «ενημέρωσης» που καθυποτάζουν το υποσυνείδητο των ανθρώπων και αλλοτριώνουν τη θέλησή τους.
          Αντί να τους σκοτώνουν τους καθιστούν υποχείρια τους και κατά προέκταση, σιωπηλούς συνεργάτες τους.  
          Έτσι λοιπόν και εμείς συνεργαζόμαστε σιωπηλά βλέποντας την κατάντια μας από το κουτί και μέχρι να φτάσουν στην πόρτα μας αυτά που συμβαίνουν, απλά λυπόμαστε!!!!!
          Δεν έχουμε καμία σχέση με κείνους τους Έλληνες που πολέμησαν για το υπέρτατο αγαθό της ανθρώπινης ζωής την Ελευθερία. Τους προδώσαμε!!! Εκείνοι πολέμησαν ενάντια στο 3ο Ράιχ εμείς έχουμε απλά υποταχθεί στο 4ο Ράιχ.
                   

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΧΡΟΝΟΣ!!!!
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΛΗΘΑΡΓΟ ΤΩΝ ΜΜΕ ΚΑΙ ΑΣ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ

                                                                                                                          του Δημοσθένη Συρμή

Ανώνυμοι και επώνυμοι ήρωες της εποποιίας του 40 που ακόμα ζείτε και σε σας που πεθάνατε για τη λευτεριά αυτού του τόπου, εγώ ένας ασήμαντος πολίτης αυτής της χώρας σας ζητάω ταπεινά συγνώμη.
Ναι! Σε σας που εναντιωθήκατε στη φασιστική πρόκληση με το περίφημο ΟΧΙ του 40.
Σας τιμούμε, εσάς και όσους έδωσαν τη ζωή τους για να μείνει η πατρίδα μας ελεύθερη, εσάς που βασανισθήκατε και πεθάνατε στην αντίσταση κατά του κατακτητή.
Στους πανηγυρικούς της ημέρας σας ορκίζονται πως το ίδιο και εμείς θα πράξουμε αν ποτέ βρεθούμε σε τέτοια θέση γιατί δεν ξεχνάμε ποτέ πως είμαστε απόγονοι Μαραθωνομάχων και Σαλαμινομάχων, του Λεωνίδα και του Παλαιολόγου του Κολοκοτρώνη και του Διάκου του Οδυσσέα της Ιθάκης,… όμως σας λένε ψέματα!!!         
………….
ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ;
 Ήταν τρεις το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940, όταν ο Ιταλός πρέσβης επέδιδε το τελεσίγραφο στον τότε πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά:
Ή επιτρέπει η Ελλάδα τη διέλευση και παραμονή των Ιταλικών στρατευμάτων στη χώρα μας ή το λόγο θα έχουν τα όπλα. Και τότε ο πρωθυπουργός  είπε μια μοναδικά απλή λέξη: ΟΧΙ.
Μα δεν ήταν μόνο τα χείλη του Μεταξά που έλεγαν το ΟΧΙ. Ήταν τα χείλη η καρδιά και η ψυχή του κάθε Έλληνα σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας, που βροντοφώνησαν το ΟΧΙ.
Την ώρα πού σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη είχε υποκύψει και  στέναζε κάτω από τη μπότα του κατακτητή, στη μικρή Ελλάδα  αντηχούσε απ΄ άκρη σ’  άκρη το, ΟΧΙ στην παράδοση ΟΧΙ στην  υποδούλωση, ΟΧΙ στη σκλαβιά, θα πολεμήσουμε και θα νικήσουμε.
Και ξεσηκώθηκαν οι Έλληνες, με τραγούδια και ενθουσιασμό να πάνε στο μέτωπο και ν’ αντιτάξουν τα στήθια τους, για μια ακόμα φορά στην επιδρομή του εχθρού.
Μια χούφτα Έλληνες, με λιγοστά και παρωχημένης τεχνολογίας όπλα, έμελλε να αναχαιτίσει τον πανίσχυρο Ιταλικό στρατό με τους 8 εκατομμύρια λογχοφόρους, τα μηχανοκίνητα και τα αεροπλάνα.
Ο φασίστας Μουσολίνι πίστευε πως η κατάχτηση της Ελλάδας ήταν περίπατος.
Ξέχασε ότι η ύλη είναι ανίσχυρη μπροστά στο πνεύμα.
«Η μεγαλοσύνη στα Έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, αλλά με της καρδιάς το πύρωμα και με το αίμα».
Και βλέπει τις πάνοπλες, περήφανες, στρατιές του να συντρίβονται και να υποχωρούν άτακτα. Μια ολόκληρη αυτοκρατορία νικιέται από μια χούφτα Έλληνες.
Κορυτσά, Πόγραδετς, Πρεμετή, Αργυρόκαστρο, Αγ. Σαράντα,  Χιμάρα, πέφτουν το ένα μετά το άλλο στα χέρια των Ελλήνων.
Ο φασίστας ξεφτιλίζεται!
Ο κόσμος ολόκληρος παρακολουθεί, με κομμένη την  ανάσα, το θαύμα της Ελληνικής ψυχής. Και τότε είναι που το ΒΒC μεταδίδει τη φράση του Τσόρτσιλ:
«We used to believe that Greeks fight like heroes now we believe that heroes fight like Greeks». Πιστεύαμε πως οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, τώρα πιστεύουμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες.
 Έξη ολόκληρους μήνες αντέχουν οι Έλληνες παλεύοντας σαν τα λιοντάρια, ενάντια στον εχθρό, μέχρι τον Απρίλη του 41, όταν 24 μηχανοκίνητες Γερμανικές μεραρχίες υποστηριζόμενες από τα φοβερά στούκας, εισβάλουν σε κάθε γωνιά των συνόρων μας και πατούν τα χώματα μας. Ο αγκυλωτός σταυρός βεβηλώνει τον ιερό βράχο της Ακρόπολης. 
 Όμως εκείνοι οι Έλληνες δεν νικήθηκαν.
 Δεν σταμάτησαν ποτέ τον αγώνα για τη λευτεριά. Ανάμεσα στη πείνα, τις στερήσεις, τη διαφθορά των συνειδήσεων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις εκτελέσεις, οργανώνουν την μια και ενιαία Εθνική  Αντίσταση, φέροντας καίρια πλήγματα κατά του εχθρού.
Και ο αγώνας δικαιώνεται γιατί ο κόσμος καταλαβαίνει πως ο εχθρός δεν είναι αήττητος και εμψυχώνεται, για να φτάσουμε στην απελευθέρωση του 44.  
Στα βουνά της Αλβανίας, αλλά και στη συνέχεια, εκείνοι οι Έλληνες έδειξαν στην ανθρωπότητα πώς η υπεροχή δεν ανήκει στο πλήθος αλλά σ’ αυτούς που λατρεύουν τη λευτεριά και την ανεξαρτησία. Η νίκη δεν ανήκει στα κανόνια αλλά σε κείνους που έχουν το θάρρος και την τόλμη, τις μεγάλες παραδόσεις και τις υψηλές αξίες.        
Για την Ελληνική φυλή του 40 η ύψιστη αξία ήταν ακόμα η ελευθερία. Το στοιχείο εκείνο που κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει απ’ τα ζώα. Η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης είναι η αναγκαία συνθήκη για τη δημιουργία του πολιτισμού και των πανανθρώπινων αξιών.
 Η μακραίωνη Ιστορία μας  είναι γιομάτη από αγώνες για τη διατήρησή της. Η άσβεστη και ακοίμητη φλόγα της λευτεριάς καίει σε κάθε Ελληνικό κύτταρο από τα πανάρχαια χρόνια.
Το σύνθημα «ελευθερία ή θάνατος» κυριάρχησε στους αιώνες μέσα στην Ελληνική ψυχή.
Αυτή ή φλόγα κι’  αυτό το σύνθημα ήταν που οδήγησε τους Έλληνες εκείνους να πολεμήσουν ενάντια στις δύο πανίσχυρες σκοτεινές δυνάμεις. Και νίκησαν, νίκη λαμπρή και ένδοξη.
Και έτσι το ΟΧΙ, οι νίκες που ακολούθησαν και ο αγώνας ενάντια στον κατακτητή, γράφτηκαν με χρυσά γράμματα όχι στην Ελληνική μόνο, αλλά στην παγκόσμια Ιστορία αφήνοντας μας μια ιερή παρακαταθήκη:
Να μείνουμε άγρυπνοι φρουροί της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
 Όμως φαίνεται πως μέσα στα 73 χρόνια, που πέρασαν από τότε, αλλοτριωθήκαμε. Δεν έχουμε καμίά απολύτως σχέση με σας που πολεμήσατε. Είμαστε έρμαια της παγκοσμιοποίησης και της διεθνούς  αλλοτρίωσης του καιρού μας.
Ξεχάσαμε το παρελθόν μας! Ξεχάσαμε ότι είμαστε απόγονοι Λεωνίδιδων και Κολοκοτρωναίων. Η ιερή παρακαταθήκη των αγώνων του 40-44 πήγε περίπατο.
Ο Λεωνίδας και οι τρακόσοι χάθηκαν.
Οι Εφιάλτες πλέον κυριαρχούν και ήδη παράδωσαν τη χώρα στο 4ο Ράιχ της Μέρκελ. Έτσι απλά όπως έκανε ο γελοίος Δανός βασιλιάς που παράδωσε το στέμμα του στο μοτοσικλετιστή του Χίτλερ.
Και εμείς οι Νεοέλληνες κοιμόμαστε το ύπνο του δικαίου, αποχαυνωμένοι και υπνωτισμένοι από Πρετεντέριδες και Τρέμες, χαμένοι ανάμεσα στο Φραπέ στα smartphons και στα Facebooks.
Αντί να πάρουμε τα όπλα ενάντια στους κατακτητές του 4ου Ράιχ  και των προδοτών της πατρίδας μας, απολαμβάνουμε φραπέ βλέποντας στο κουτί τους σύγχρονους Γκεμπελίσκους να μας εξηγούν γιατί πρέπει να παραδοθούμε στα Τραπεζιτικά, Νεοναζιστικά συμφέροντα.
Οι Γερμανοί με τους τροικανούς μας φέρνουν και πάλι σήμερα με τη συνεργασία των προδοτών Ελλήνων συνεργατών τους, μια νέα κατοχή με όλα τα χαρακτηριστικά εκείνης του 40, δηλαδή τις αυθαίρετες αποφάσεις τον εξαναγκασμό, την πείνα, την αρπαγή περιουσιών, τις φυλακίσεις, ίσως εξαίρεση αποτελούν οι εκτελέσεις που έχουν τώρα μετατραπεί σε αυτοκτονίες.
Και  τα κτήνη προσπαθούν να μας πείσουν ότι έτσι θα είναι καλύτερα για τη μελοντική ζωή μας, το ίδιο δηλαδή που έκανε τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 40 ο Ιταλός πρεσβευτής Εμμανουέλε Γκράτσι.
Μόνο που τότε ο δικτάκτορας Πρωθυπουργός Μεταξάς είπε ΟΧΙ και οι Έλληνες εκείνοι ξεσηκώθηκαν και πήραν τα όπλα, ενώ σήμερα ο Δημοκράτης Πρωθυπουργός Σαμαράς και ο Σοσιαλιστής συνεργάτης του, Βενιζέλος λένε, αδιαπραγμάτευτα, ΝΑΙ στους κατακτητές και εμείς οι Νεοέλληνες απολαμβάνουμε (ως πότε όμως;) τη βόλεψη μας. 
Σας ντροπιάζουμε ήρωες του 40!  Και γι’ αυτό, εγώ ο ασήμαντος Έλληνας αισθάνομαι την ανάγκη να σας ζητήσω ταπεινά ΣΥΓΝΩΜΗ